.. image:: ../jpg/fact.jpg
    :width: 100%
    :height: 4cm

.. _fact:

(F)ACT
######

(F)ACT bied niet de noodzakelijke verpleging om gif verantwoord toe te dienen:

1) Off-label toedienen.

   Off-label toedienen houd in dat er of buiten de toegestaande
   bloedspiegels toegedient word of dat het medicijnen voor een andere ziekte
   word toegedient dan waarvoor hij getest is. Dient men hogere waardes toe dan 
   toegestaan dan is men aan het vergiftigen. Dat een arts heden ten dage
   uberhaupt Off-label mag toedienen is al belachelijk (want per definitie
   vergiftiging).

2) Onder de ondergrens toedienen.

   Deze dodelijke stoffen hebben boven EN beneden grenzen wat betreft bloedspiegels,
   depletie (het ontbreken van stoffen) is ook levensbedreigend. 

3) Ontkennen dat men dodelijke stoffen toedient.

   Als een arts ontkent dat hij dodelijke stoffen toedient, dient hij MEER toe
   van die stof als de patient onstabiel word. I.p.v. de medicijnen af te
   bouwen, dient hij meer toe. De horror voor het slachtoffer dat in een
   toestand van vergiftiging meer gif krijgt toegedient.

4) Bloedspiegel van een medicijn niet meten.

   Als een arts niet de bloedspiegels van een medicijn meet is hij niet op de
   hoogte van de toestand van de patient en kan dus ook geen goed oordeel
   vellen over het ziektebeeld van de patient. De arts probeert maar wat.

5) Symptomen van een vergiftiging niet (willen) zien.

   Als een arts al dodelijk stoffen overtreed en dat zelf niet wil erkennen is
   het voor hem ook onmogelijk om symptomen die ontstaan door het toedienen van
   dodelijke stoffen aan de dodelijke stoffen toe te kennen. Als een arts niet
   symptomen van vergiftiging erkent, komt de patient in een neerwaartse
   spiraal terecht waarbij zijn toestand met de dag verslechterd.

6) Eerst een afspraak maken voordat je een crisis kan melden.
7) In het weekend en avonduren niet beschikbaar.

   De FACT teams die de toediening van dodelijke stoffen verantwoord zouden
   moeten doen, zijn er in het weekend niet, in de avonduren niet, laten je een
   afspraak maken dat je een crisis mag melden, doen alles om maar niet te
   hoefen reageren om hulproepen van hun slachtoffers. Het niet aanwezig zijn
   van de noodzakelijke verpleging als met met dodelijke stoffen behandelt
   brengt wanhoop en paniek bij de slachtoffers die voor hun leven moeten
   vrezen.

8) Pas zorgverlenen als de ellende al gebeurd is.

   Men werkt met het principe van "stepped-care", geschakelde zorg, waarbij men meer zorg levert
   naar gelang de toestand van het slachtoffer daar omvraagt. Dit maakt dat men
   altijd eerst de ellende laat gebeuren, waarna men pas extra zorg inschakeld.
   Wat men hier bezigt is budget overschot is winst, de zorg die men niet
   leverd kan men als winst inboeken.

9) Symptomen zelf bijhouden.

   De controle op de geleverde verpleging is zo slecht dat het aan een slachtoffer is om bij te houden hoe het met toename/afname van symptomen gaat. Echter
   het slachtoffer is helemaal niet in staat om symptomen bij te houden, het is aan de mantelzorger om te constateren dat een slachtoffer in een toestand 
   van vergiftiging verkeerd.

10) Aanzetten tot zelfdoding.

    Het toedienen van gif onder onverantwoorde omstandigheden maakt dat het
    slachtoffer in levensbedreigende situaties terecht komt. Deze door de "zorg"
    gegenereerde levensbedreiging is waar het slachtoffer mee te maken krijgt.
    Niet alleen de schade door de medicijnen, de levensbedreiging van de
    behandeling, is wat de mentale problemen oplevert.

11) Oordeel "geen crisis"

    Wel symptomen van dodelijke aandoeningen dan oordeel dat er geen opname nodig is, nooodzakelijke medische hulp word hierbij ontzegt.
